Üçüncü Göz Gazetesi: OKULLAR MI DEĞİŞTİ? ‎YOKSA BİZMİ KÖR OLDUK? ‎BU GİDİŞİN SONU FELAKET...

Yılmaz AYDEYER / MİHRALI BEY
aydeyeryilmaz @ gmail.com

‎İki gündür televizyon ekranlarında dönüp duran görüntüler…
‎Dün Şanlıurfa'da bir okul, bir öğrenci ve bir pompalı tüfek…Bugün Kahramanmaraşta bir ortaokulda meydana gelen üzücü silahlı okul basarak bir öğretmenimizin görevi başında Şehit edilerek sekiz öğrencimizin öldürülmesi 20 öğrencinin yaralanması artık sabrımızı taşırmaya başladı.
‎Artık kimse bu yaşananları "münferit olay" masalıyla geçiştirmesin. Bu bir çürümenin işaretidir.
‎Disiplinin zayıfladığı, otoritenin tartışmalı hale geldiği, öğretmenin yalnız bırakıldığı bir sistemin sonucudur.
‎Bir zamanlar "en güvenli yer" dediğimiz okulların kapısından artık sadece öğrenciler değil, korku da giriyor. Ve biz hâlâ şaşırıyormuş gibi yapıyoruz.
‎Her sabah çocuklarımızı "okula" diye gönderiyoruz.
‎Ama içten içe sormaya başladık artık.
‎Gerçekten okula mı gidiyorlar, yoksa kontrolünü kaybetmiş bir ortama mı?
‎Son zamanlarda yaşanan olaylar tesadüf değil.
‎Bir öğrenci öğretmenine saldırıyor…
‎Bir başkası silahla okula geliyor…
‎Şiddet, artık kapının dışında değil, sınıfın içinde.
‎Ve biz hâlâ "bir kerelik olay" diyerek geçiştiriyoruz.
‎Hayır.
‎Bu bir kerelik değil.
‎Bu bir işaret.
‎Toplum olarak yıllardır görmezden geldiğimiz çatlaklar artık duvarı yıkmaya başladı.
‎Ailede başlayan kopuş, sokakta büyüyen öfke, sosyal medyada körüklenen nefret…
‎Hepsi gelip okulun kapısında birleşiyor.
‎Okul dediğimiz yer; sadece matematik, Türkçe öğretilen bir bina değildir.
‎Okul, bir çocuğun insan olmayı öğrendiği yerdir.
‎Eğer orada şiddet varsa, bilin ki sorun sadece okulda değildir.
‎Bugün öğretmen kendini güvende hissetmiyorsa,
‎yarın öğrenci de hissetmeyecek.
‎Bugün disiplin yoksa, yarın otorite tamamen çökecek.
‎"Teksas'a mı dönüyoruz?" sorusu abartı gibi gelebilir.
‎Ama asıl tehlike şu.
‎Bu soruyu sormaya başlamış olmamız bile başlı başına bir alarmdır.
‎Silahların konuştuğu bir düzen bir günde kurulmaz.
‎Önce saygı kaybolur.
‎Sonra korku yerleşir.
‎En sonunda ise sessizlik hâkim olur.
‎Biz şu an o ilk iki aşamadayız.
‎Hâlâ zaman var.
‎Ama görmezden gelmeye devam edersek,
‎yarın çok geç olacak.
‎Çocuklarımızı korumak istiyorsak;
‎önce gerçeği kabul edeceğiz.
‎Sorun var.
‎Ve büyüyor.
‎Gözümüzü kapatarak değil, yüzleşerek çözeceğiz.
‎Yoksa bir gün gerçekten şu sorunun cevabını vermek zorunda kalacağız.
‎"Okullar ne zaman bu hale geldi?"
‎Ve o gün geldiğinde,
‎verilecek cevap hepimizi utandıracak.
‎Bir de işin başka bir boyutu var…
‎Şiddet artık sıradanlaştı.
‎Televizyonda, sosyal medyada, sokakta…
‎Her yerde kavga, her yerde öfke, her yerde güç gösterisi.
‎Çocuk neyi görürse onu öğrenir.
‎Biz yıllardır şiddeti gösterdik, şimdi sonucunu izliyoruz.
‎Bu olayın ardından klasik cümleleri duyacağız:
‎"Gereken yapılacak."
‎"İnceleme başlatıldı."
‎"Güvenlik artırılacak."
‎Peki ya sonra?
‎Bir sonraki habere kadar unutulacak.
‎Bir sonraki "dehşet görüntüsüne" kadar sessizlik…
‎Eğer bu mesele kökten çözülmezse, bu son olmayacak.
‎Bugün Şanlıurfa, yarın başka bir şehir, belkide yaşadığımı şehir orhangazi…
‎Bugün bir okul, yarın bir başkası…
‎Mesele güvenlik kamerası değil.
‎Mesele kapıya konulan görevli değil.
‎Mesele; çocukları bu noktaya getiren çürümeyi görmek ve durdurmaktır.
‎Aksi halde, okullarımız sadece eğitim verilen yerler değil…
‎Korkunun kol gezdiği alanlara dönüşecek.
‎Ve biz yine ekran başında aynı cümleyi kuracağız.
‎"Nasıl oldu?"
‎Oysa cevap çok basit.
‎Görmek istemedik.
‎
‎GELELİM ORHANGAZİYE...
‎Ohangazi sessiz ama sakın değil...
‎Orhangazi'ye dışarıdan bakan biri şunu söyler.
‎"Ne var canım, küçük yer… Herkes birbirini tanır, sorun olmaz."
‎Keşke öyle olsa.
‎Bugün Orhangazi'de okulların önünden geçin.
‎Bir süre izleyin.
‎Sadece çocuklara değil, ortama bakın.
‎Göreceksiniz ki mesele artık "ders" değil.
‎Sessiz bir gerilim var.
‎Büyük şehirlerde yaşanan olayları izleyip "bizde olmaz" diyorduk.
‎Ama artık o "biz" dediğimiz yerin sınırları bulanıklaştı.
‎Çünkü sorun şehirde değil, toplumda.
‎Ailede başlayan kopukluk,
‎sokakta büyüyen öfke,
‎ekonomik sıkışmışlık,
‎gelecek kaygısı…
‎Hepsi geliyor, okul kapısında buluşuyor.
‎Orhangazi'de henüz büyük bir facia yaşanmadı diye rahatlayanlar var.
‎Ama asıl tehlike tam da bu rahatlık.
‎Çünkü çöküş bir anda olmaz.
‎Önce küçük işaretler verir.
‎Disiplin gevşer.
‎Saygı azalır.
‎Öğretmen kendini yalnız hisseder.
‎Öğrenci sınır tanımamaya başlar.
‎Ve bir gün…
‎"Bu nasıl oldu?" diye sorarız.
‎Cevap basittir.
‎Göz göre göre oldu.
‎Bugün Orhangazi'de okullar "sakin" görünebilir.
‎Ama bu sakinlik, sağlıklı bir düzenin değil,
‎yaklaşan bir sorunun sessizliğidir.
‎Yapılması gereken bellidir.
‎Görmezden gelmek değil, erken önlem almak.
‎Okul çevreleri denetlenmeli.
‎Rehberlik sistemi güçlendirilmeli.
‎Aileler sorumluluk almalı.
‎Ve en önemlisi, öğretmen yalnız bırakılmamalı.
‎Çünkü mesele sadece eğitim değil.
‎Mesele, bir neslin nasıl büyüdüğü.
‎Eğer bugün sessizliği yanlış okursak,
‎yarın o sessizlik yerini gürültüye bırakacak.
‎Ve o zaman konuşmak için çok geç olacak.

İZ BIRAKAN ÖĞRENCİLER-9
(Koray Timur…)
‎Yeniköy İlköğretim Okulu'nun o hareketli, yerinde duramayan ama bir o kadar da saygılı öğrencilerinden biriydi.
‎Bir öğretmeni olarak açıkça söylemeliyim ki Koray, derslerde her zaman en başarılı öğrencilerden biri değildi. Hatta zaman zaman yaramazlıklarıyla sınıfa renk katan, enerjisiyle dikkat çeken bir çocuktu. Ama onu farklı kılan şey; büyüklerine karşı saygısı, içtenliği ve kalbinin temizliğiydi. Ne yaparsa yapsın, sınırı aşmamayı bilen, hatasını anlayınca mahcup olabilen bir karaktere sahipti.
‎Bugün oto sanayide boya ve kaporta işiyle uğraştığını duyduğumda hiç şaşırmadım. Çünkü o enerji, o hareketlilik ve o pratik zekâ; tam da böyle bir meslekte ustalığa dönüşür. Hayat sadece okul sıralarındaki başarıyla ölçülmez. Koray, kendi yolunu emeğiyle çizen, çalışarak ayakta duran bir insan olmuş.
‎Biz öğretmenler için her öğrencinin hikâyesi kıymetlidir. Koray'ın hikâyesi de bize şunu gösteolsun. Başarı bazen notlarda değil, hayata tutunma biçiminde saklıdır. Onunla gurur duyuyorum. Yolu açık, emeği daim olsun.

Yılmaz AYDEYER / MİHRALI BEY / diğer yazıları