BİR KİŞİNİN CESARETİ, BİRÇOK KİŞİNİN SESSİZLİĞİNİ BOZAR

11.01.2026 00:00

Neşe BAKIŞ / Kadrajımdaki Hayat
nesebakis @ hotmail.com

İlk derli toplu yazma alışkanlığım, tahminen ortaokul yıllarıma denk geliyor. O dönemlerde daha çok şiir yazardım. Birkaç şiirim okul gazetesinde — daha doğrusu panosunda — yayımlanmıştı. Birini hiç unutmam; her öğretmenim için esprili birer kıta yazdığım bir şiirdi. Derse giren her öğretmenim bana o şiiri okutmuştu.
Bir şiir defterim vardı. İçinde seksene yakın şiir bulunuyordu ve nereye gitsem yanımdaydı. İlhamın ne zaman geleceği belli olmazdı sonuçta. Günün birinde, bugünkü gibi Bursa'nın bol lodoslu bir sabahında, henüz hiçbir canlının kahvaltısını yapmadığı bir saatte, yaramazlıkta sınır tanımayan yeğenim o defteri alıp sokakta parçalamış. O manzaraya uyandım. Sayfaları toplamak için sokağın bir alt başına, bir üst başına koşturdum ama mümkün değildi; hem çok küçük parçalara ayrılmışlardı hem de lodos sayfaları savurup duruyordu. İnanılmaz üzülmüştüm.
Annemin, "Ne ağlayıp duruyorsun, yine yazarsın seksen tane şiir," sözü içimi bir nebze olsun rahatlattı (!) Sonra uzun bir süre yazamadım. Muhtemelen o kaybın bıraktığı izdi bu. Yıllar sonra, lisede kompozisyon derslerinde içimde yeniden bir yazma isteği filizlendi. Akademik anlamda parladığımı söyleyemem belki ama düşüncelerimi yazıyla ifade ettiğimde kendime ait bir alan bulduğumu fark ettim.
Zamanla; kolay ikna olmamam, eleştirel bakışım ve çoğunluktan biraz farklı düşünen yapım beni hep sorgulamaya itti. İnançtan toplumsal meselelere kadar birçok konuda, etrafıma bakıp "Neden?" diye sormaktan vazgeçemedim. Yaşama dair söylemek istediklerim birikti içimde. Yazmak, bu birikimi ifade edebildiğim en iyi yol oldu. Bunun bir nedeni de düşüncelerimi yazıyla ifade ederken, konuşmaya kıyasla daha derinlikli ve süzülmüş bir alan bulmamdı; çünkü yazmak, insana düşünmek için zaman tanıyor.
Tam da bu arayış döneminde, bir tevafuk eseri kısa bir süre önce Sayın Muharrem Değirmen ile karşılaştık ve onun vesilesiyle burada yazmaya başladım. Yazmanın benim için kişisel bir ihtiyaçtan, toplumsal bir sorumluluğa evrildiği yer de aslında burası oldu.
Bir ülkenin gelişmişliği, ekonomisi ve sosyo-kültürel yapısı hakkında fikir sahibi olmak için, aslında 5–10 soruya cevap aramak yeterlidir diye düşünüyorum. Elbette bu sorular her şeyi anlatmaz ama bir ülkenin nabzını tutmak için güçlü ipuçları verir. Halkın genel yaşam standartlarına bakarak ekonomisini; kadınların ve çocukların durumunu gözlemleyerek sosyo-kültürel yapısını; gazetecilerin, habercilerin ve fikir üreten insanların karşılaştıkları muameleleri inceleyerek ise yönetim anlayışı ve özgürlük algısı hakkında çok şey öğrenebiliriz.
Ne yazık ki bu soruların çoğundan aldığımız cevaplar pek iç açıcı değil. Tam da bu noktada gazeteciliğin, hayatın ne denli hayati bir organı olduğunu daha iyi anlıyoruz. Zifiri karanlıkta, eline fenerini alıp gerçeğin peşine düşen ve ardındaki insanlara yol gösterenlerdir gazeteciler.
10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü vesilesiyle; Üçüncü Göz Gazetesi'nin sahibi Sayın İrfan Aydın başta olmak üzere, Sayın Muharrem Değirmen'i, tüm yazar arkadaşlarımı ve bu onurlu mesleği icra eden herkesi; cesaretleri, emekleri ve başarıları için yürekten kutluyorum.
Çünkü bazen gerçekten de bir kişinin cesareti, birçok kişinin sessizliğini bozar.