Kulak Kabartsak Duyulacak Çığlıklar, El Uzatsak Tutulacak Hayatlar

11.03.2026 00:00

Neşe BAKIŞ / Kadrajımdaki Hayat
nesebakis @ hotmail.com

Dünyada çocuk olmanın da anne olmanın da çaresizliği asırlardır değişmedi. İçimiz yanarak dinledik hep: "Dayına gidiyorsun" denilerek süslenip giydirilen ve ölüme gönderilen kız çocuklarının, arkalarından gözyaşı döken annelerin hikâyelerini.
Zaman geçti, nesiller değişti, yüzyıllar akıp gitti. Sanat, teknoloji ve tıp hızla ilerledi. Ancak vicdan, merhamet ve adalet aynı hızla ilerleyemedi. Eğer bu alanlarda da aynı ilerlemeyi sağlayabilseydik, kadınların ve çocukların yaşadığı ızdırap belki diner, en azından azalırdı. Toplumda değer görürlerdi; herkesten fazla değil, yalnızca hak ettikleri kadar.
Bana bu satırları yazdıran olaylardan söz etmek istiyorum. Artık o kadar çoğaldılar ki neredeyse her güne bir kadının hayattan koparılışının haberiyle uyanır olduk. Üstelik aynı isim ve soyadı benzerlikleri bile çakışmaya başladı ne yazık ki.
İki kara yazgılı Fatma Nur Çelik'in haberlerinden bahsediyorum. Zannederim olaylardan biri hakkında yayın yasağı getirildi. "Can güvenliğimiz yok" dediler, "tehdit ediliyoruz" dediler. Ama nafile.
Belki bireysel olarak her yere yetişecek gücümüz yok. Lakin en azından ülkemizde bu kadınların sesine kulağımızı kabartsak duyabilecekmişiz, elimizi uzatsak tutabilecekmişiz gibi geliyor bana. İşte insanın içini en çok yakan da tam olarak bu his.
Yakın zamanda 8 Mart Emekçi Kadınlar Günü'nü kutladık. Erkekler eşlerine, annelerine ve hayatlarına dokunan kadınlara çiçekler aldılar, kartların üzerine güzel sözler yazdılar. Sosyal medya kutlama mesajlarıyla dolup taştı.
Kötü mü? Asla değil. Ama bunlar işin daha çok şekil kısmı. Asıl olan özüdür. Artık öze dair sorumlulukların alınması, gerekli düzenlemelerin yapılması kaçınılmaz bir ihtiyaç haline geldi. Çünkü bir toplumun kadınlara verdiği değer, bir günde verilen çiçeklerle değil; onları koruyabildiği günlerle ölçülür.
Bu meseleler yalnızca bizim coğrafyamıza özgü sorunlar da değil. Dünyanın neresine başımızı çevirsek benzer tablolarla karşılaşıyoruz.
Mesela dünya gündemine oturan, insanlığı derinden sarsan Epstein skandalı… Gücün, paranın ve şöhretin etrafında örülmüş karanlık bir düzen. Konuyla bağlantılı olduğu iddia edilen ve Türkçe konuştuğu fark edilen bir çocuğun videosu ise insanın tüylerini ürpertiyor. "Anne…" diye seslenen, "korkuyorum" diyen o titrek ses, insanın kabuslarında bile duymak istemeyeceği türden.
Böyle anlarda insan, bu düzeni kuranların saltanatını bir anda yerle bir edebilmenin mümkün olmasını diliyor.
Konunun en sarsıcı taraflarından biri de şu: Basına yansıyan dava dosyalarında ve iddialarda, farklı çevrelerden en güçlü ve en tanınmış isimlerin adlarının geçmesi.
Ama ortada inkâr edilemeyen bir gerçek var ki: Güç odakları, böylesi karanlık dosyaların üzerini örtmek için çoğu zaman yeni gündemler yaratmaktan geri durmuyor. Ve bütün bu gürültünün içinde değişmeyen tek bir şey var: Bedeli yine masumlar ödüyor.
İran'da vurulan bir okulda hayatını kaybeden yüzlerce çocuk, savaşların merhametten ve insanlık onurundan ne kadar uzak yürütüldüğünün acı bir kanıtı. Çocukların öldüğü bir düzenin savunması hiçbir nedenle asla meşru kabul edilemez.
Tam da böyle bir zamanda, çok uzaklardan, İspanya'dan bir ses yükseldi. Başbakan Pedro Sanchez'in sözleri…
"İspanya nükleer bombalara, uçak gemilerine ya da büyük petrol rezervlerine sahip değil. Tek başımıza İsrail'in saldırılarını durduramayız. Ama bu çabayı bırakacağımız anlamına gelmez."
Belki devlet yöneticilerinin duygusal tepkilerle sert ve ani söylemler kullanması eleştiriye açık bir durumdur. Çünkü bu tür çıkışlar, ülkeleri ve vatandaşlarını büyük güçlerle karşı karşıya getirebilecek riskler barındırır.
Ancak buna rağmen uzun vadede hem ekonomik hem de siyasi ilişkilerde bazı sınırların çizilmesi ve gerektiğinde bir set konulması da son derece elzemdir.
Dünya bugün belki hiç olmadığı kadar güçlü, zengin ve teknolojik. Ama aynı dünya çocukların korku içinde yardım istediği bir yer olmaya devam ediyorsa, ortada bir medeniyet değil, yalnızca daha gelişmiş bir barbarlık vardır.