10 Ocak ve 3. Göz Medya

11.01.2026 00:00

Enbiya Bakır / 'ZAFER' e Doğru
enbiyabakr @ icloud.com

10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü; süslü mesajların, ezberlenmiş temennilerin, bir günlüğüne hatırlanıp ertesi gün unutulan kutlamaların günü değildir. Bu gün; tehditlerle, baskılarla, ilan ambargolarıyla, görmezden gelinerek cezalandırılma girişimleriyle, ekonomik kuşatmalarla geçen bir ömrün özetidir. Bu gün; masa başında yazı yazanların değil, sokağın tozunu yutanların, kapısı yüzüne kapatılanların, dosyalarıyla birlikte yalnız bırakılanların günüdür.
Orhangazi'de ve Bursa'nın birçok noktasında bu yükü yıllardır omuzlayan, bedel ödeyerek yol alan yapılardan biri 3. Göz Medya'dır. 3. Göz Medya, bir gazete isminden ibaret değildir. Bu yapı; bu kentin hafızası, bu halkın vicdanı, suskunluğa mahkûm edilmek istenen gerçeklerin adresidir. Resmi bültenlerin, tek merkezden servis edilen klişe açıklamaların arasına sıkışmayan; mahallenin, tarlanın, sanayi sitesinin, spor sahasının nabzını tutan bir yayıncılığın adıdır.
Bu cesur duruşun arkasında, sıradan bir kadro değil, bedel ödemeyi göze almış dev bir gazetecilik ekibi vardır. Araştırmacı gazeteci İrfan Aydın'ın yıllardır karanlıkta bırakılmak istenen dosyaları gün ışığına çıkaran uyarıları, Muharrem Değirmen'in yerel siyasetten tarıma, tarih ve arşiv derinliği ile spordan kent yönetimine uzanan derin analizleri, Yüksel Akbayrak'ın sahadaki refleksi ve habercilik disiplini, Yılmaz Aydeyer ile birlikte tüm köşe yazar kadrosu ile toplumsal meseleleri doğrudan halkın diliyle ele alan yazıları; 3. Göz Medya'yı sıradan bir yerel gazete olmaktan çıkarıp bir mücadele platformuna dönüştürmüştür.
10 Ocak'ın gerçek anlamı, işte bu isimlerde vücut bulur. Çünkü gerçek gazetecilik; davet edildiği salonlarda değil, çağrılmadığı sokak aralarında yapılır. 3. Göz Medya'nın köşe yazarları, Orhangazi'de konuşulması istenmeyen ne varsa yıllardır yazmaya devam ediyor. İmar oyunları, kamu kaynaklarının hoyratça kullanımı, spor kulüplerinin sahipsiz bırakılması, çiftçinin yok sayılan çığlığı, esnafın her geçen gün biraz daha küçülen umudu… Bu başlıkların her biri, bu kadronun kaleminden defalarca kentin gündemine taşındı.
Bu yüzden 10 Ocak, yalnızca bir kutlama değil, bir muhasebe günüdür. Bu kentte kaç dosya kapatıldı, kaç yanlışın üstü örtüldü, kaç sorunun adı dahi anılmadı; bunların hesabını tutan, arşivleyen, unutturmayan bir yapı varsa, o da 3. Göz Medya'dır. Bugün Orhangazi'de hâlâ tartışılan pek çok meselenin ilk kez bu gazetede gündeme gelmiş olması, tesadüf değildir. Bu, "ilişki gazeteciliği" yapanlarla, "kamu yararı gazeteciliği" yapanlar arasındaki farktır.
Çalışan gazeteci kavramı, bugün bir romantik tanım değil, ağır bir mesai tarifidir. Muhabirinden köşe yazarına, editöründen grafikçisine kadar herkes; aynı gün içinde sahada, bilgisayar başında, mahkeme koridorlarında ve kimi zaman da tehdit mesajlarının hedefinde çalışır. 3. Göz Medya'nın cesur kadrosu, bu gerçeği yıllardır yaşayarak biliyor. Bir manşetin ardından gelen telefonlar, ilan kesintileri, perde arkasında kurulan baskı mekanizmaları, kapalı kapılar ardında yapılan telkinler; hepsi bu kadronun meslek pratiğinin parçası haline gelmiş durumda.
Bugün 10 Ocak vesilesiyle bu kentin, bu gazeteye ve bu yazarlara borcu vardır. Okunan her haberin, paylaşılan her köşe yazısının, tartışmaya açılan her dosyanın ardında, gecesini gündüzüne katan bir emek, çoğu zaman da yalnız kalmayı göze alan bir duruş vardır. İrfan Aydın'ın uyarıları, Muharrem Değirmen'in kararlılığı, Yüksel Akbayrak'ın sahadaki direnci, Yılmaz Aydeyer'in halktan yana kalemi; bu kentin belleğinde kalıcı izler bırakmıştır.
3. Göz Medya bugün Orhangazi'de yalnızca bir yayın organı değil, bir vicdan merkezidir. Bu merkez sustuğunda; gölün çekilişi konuşulmaz, tarımın çöküşü manşet olmaz, spor kulüplerinin feryadı duyulmaz, mahallelerin isyanı istatistiğe dönüşür. Bu yüzden 10 Ocak, yalnızca gazetecilerin değil, bu kentin kendisinin de
Ve bir kez daha altını çizmek gerekir: Gazetecilik, makamların gölgesinde değil, halkın ışığında yapılır. 3. Göz Medya ve onun dev cesur kadrosu, yıllardır bu ışığı Orhangazi'nin kararan sokaklarına tutmaya devam ediyor. Bu yüzden 10 Ocak, takvimdeki bir günden ibaret değildir. Bu gün; bu kentin hafızasına, onuruna ve geleceğine sahip çıkanların günüdür.

ENBİYA BAKIR OLARAK NASIL KÖŞE YAZISI YAZMAYA BAŞLADIM?
Uzun zamandan beri okumaya ve yazmaya meraklıydım. Daha çocukluk yıllarımdan itibaren kitaplarla, gazetelerle iç içe büyüdüm; kelimelerin insanın kaderini, toplumun yönünü değiştirebileceğine inandım. Ancak bu merak, uzun süre yalnızca içimde bir heves olarak kaldı. Ta ki çocukluğumdan beri tanıdığım, her zaman yol göstericiliğine güvendiğim Hürriyet Mahalsi ve Zebaniler Tribünün bana kattığı en büyük değer olan sevgili ağabeyim ve ustam Muharrem Değirmen bana "Sen yazarsın, yaparsın; 3. Göz Medya'da gençliğin sesi olabilirsin" diyene kadar. Bu cümle, benim için bir kapının aralanmasıydı. O gün, kalemimin sadece kendim için değil, bu kent için de bir anlamı olabileceğini hissettim.
Bu süreçte İrfan Aydın ağabeyimin yaşadığı zor dönemler ise benim için ayrı bir dönüm noktası oldu. Onun yıllarca hakikatin peşinde koşarken ödediği bedelleri, uğradığı haksızlıkları ve buna rağmen geri adım atmayan duruşunu yakından görmek, bana gazeteciliğin sadece yazı yazmak olmadığını öğretti. Muharrem abimin sohbetleri ile İrfan Aydın abimi, mücadelesini ve 3. Göz Medyayı daha iyi tanıdım. Zaten İrfan abim ile yollarımız ilk Haydar Baş Hocam sayesinde kesismişti ilk. Muharrem ağabeyimle yaptığımız uzun sohbetlerde, bu mücadelenin yalnızca birkaç kişinin omzunda taşınamayacağını, her dönemin kendi sesini, kendi sahiplenmesini üretmek zorunda olduğunu ve her birimizin bu süreçte İrfan Aydın olma, Haklı Olanın cesur sesi olmamız gerektiğini anladım.
İşte bu bilinçle 3. Göz Medya'da köşe yazıları yazmaya başladım. Amacım; gençlerin duygularını, itirazlarını ve umutlarını bu kentin gündemine taşımak, yaşananlara sadece uzaktan bakan değil, sorumluluk alan bir kuşağın sesi olmaktı. Bugün her yazıya oturduğumda, Muharrem Değirmen'in verdiği cesareti, İrfan Aydın'ın mücadeleyle örülü gazeteciliğini ve bu kente karşı hissettiğim sorumluluğu yeniden hatırlıyorum. Kalemim artık yalnızca benim değil; Orhangazi'de söz söylemek isteyen her gencin ortak sesi olma iddiasını taşıyor.