Bu Kente Beş Soru Sorduk, Şimdi Sıra Cevaplarda

02.01.2026 00:00

Muharrem DEĞİRMEN /GÖZLEM
muharremdegirmen @ gmail.com

2025'i geride bırakırken Bursa ve Orhangazi'de değişmeyen tek şey, sorunların ağırlığı oldu. Biz 3. Göz Medya olarak bu kentin kaderini sadece seçim dönemlerinde hatırlanan bir dosya olmaktan çıkarmak için iktidar muhalefet ayrımı yapmadan tüm Bursa milletvekillerine, Orhangazi'deki siyasi parti ilçe başkanlarına, Bursa'da Sporun patronu konumundaki Amatör Spor Kulüpleri Federasyonu Başkanı Çetin Yıldız'a belediye meclis üyelerine ve Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı Mustafa Bozbey'e aynı beş soruyu yönelttik. Çünkü artık Bursa'nın da Orhangazi'nin de "biz yaptık"tan çok, "ne sonuç aldık" cümlesine ihtiyacı var.
2025 yılı Bursa için takvimden düşen bir yaprak olmadı, biriken meselelerin üst üste yığıldığı bir eşik yılı oldu. Kentin merkezinde yaşayan da, Orhangazi'de toprağa tutunmaya çalışan da aynı cümleyi kurdu: Her şey konuşuluyor ama çok azı çözüme kavuşuyor.
Bursa'nın ana arterlerinde sabahın erken saatlerinden itibaren başlayan trafik çilesi artık bir ulaşım sorunu olmaktan çıktı, doğrudan yaşam kalitesini düşüren bir kente yayılma krizi haline geldi. Mudanya Yolu, Ankara Yolu, Acemler ve Şehir Hastanesi hattı sadece araçların değil, insanların da tükendiği noktalara dönüştü.
Kent büyürken altyapı yerinde saydı. Nilüfer Çayı hâlâ gri akıyor, Erguvan Bayramlarıyla süslenen bir şehirde çevre sorunları her yıl daha görünür hale geliyor. Bu tabloya İznik Gölü'nün her geçen gün biraz daha çekilen kıyıları eklendiğinde mesele artık estetik değil, hayati bir sorumluluğa dönüşüyor.
Bursa'da halkı birebir etkileyen bir diğer temel sorun, sağlık hizmetlerine erişimde yaşanan fiili tıkanmadır. Şehir Hastanesi gibi büyük yatırımlar yapılmış olmasına rağmen, merkez ilçelerden ve Orhangazi gibi uzak ilçelerden bu hastanelere ulaşım hem zaman hem de maliyet açısından ciddi külfet haline gelmiştir. Randevu sistemlerinde yaşanan yoğunluk, aylar sonrasına verilen MHRS tarihleri ve bazı branşlarda doktor bulunamaması, vatandaşın özel hastanelere mecbur bırakıldığı bir düzen doğurmuştur.
Bursa'nın deprem gerçeği ise kâğıt üzerinde konuşulup sahada ağır ilerleyen bir başlıktır. Özellikle Yıldırım, Osmangazi ve Nilüfer'in eski yerleşim alanlarında binlerce bina riskli sınıfta yer almasına rağmen, hak sahipliği, kredi koşulları ve kira destekleri konusunda merkezi idare ile yerel yönetimler arasında net bir koordinasyon sağlanamamıştır. Vatandaş, evinin sağlam olmadığını bilerek yaşamaya devam etmek zorunda kalmaktadır.
İşsizlik ve güvencesiz çalışma, sanayi kenti olarak bilinen Bursa'da bile kronik hale gelmiştir. Fabrikalarda vardiya sistemleri daralırken, gençler stajdan sonra iş bulamamakta, Orhangazi'de tarımdan kopan nüfus sanayiye yöneldiğinde ise düşük ücret ve geçici sözleşmelerle karşılaşmaktadır. İŞKUR desteklerinin yetersizliği ve mesleki eğitim programlarının sahaya dokunmaması, sorunun kalıcılaşmasına yol açmaktadır.
Bir diğer somut sorun da sosyal yardımların dağıtımındaki adaletsizlik algısıdır. Aynı sokakta yaşayan iki aileden biri düzenli destek alırken diğeri sistem dışında kalabilmekte, başvuru süreçlerinin karmaşıklığı ve e-devlet üzerinden yürüyen işlemlerde yaşanan aksaklıklar özellikle yaşlı ve düşük eğitimli vatandaşları mağdur etmektedir. Bu durum, yardıma muhtaç kesimlerde devlete olan güveni zedelemektedir.
Tarım politikalarının Bursa ve Orhangazi özelinde yetersiz kalması, hem hükümetin hem de ilgili kurumların acil çözüm üretmesi gereken bir başlıktır. Zeytin üreticisi mazot, gübre ve işçilik maliyetleri altında ezilirken, ürününü kaça satacağını sezon başında bilememektedir. Destekleme primlerinin geç açıklanması ve ödemelerin gecikmesi, çiftçinin üretimden soğumasına neden olmakta; bu tablo, gıda güvenliği açısından da ciddi bir risk oluşturmaktadır.
Orhangazi'de ise su, her sohbetin ilk konusu oldu. Tarımsal sulamada yaşanan düzensizlik, sanayi tesislerinin yeraltı sularına yüklenmesi ve kurak geçen sezonlar, ilçenin zeytincilik kimliğini tehdit eder hale geldi. Bir yanda fabrika bacaları yükselirken, diğer yanda zeytin bahçeleri her yıl biraz daha nefessiz kalıyor.
Esnafın derdi Bursa'da da Orhangazi'de de ortak. Artan kira bedelleri, enerji maliyetleri ve vergi yükü, küçük işletmeleri ayakta kalma mücadelesine itiyor. Alışveriş merkezleri ve zincir mağazalar büyürken, mahalle esnafı her geçen gün biraz daha yalnızlaşıyor.
Gençler için tablo daha da karanlık. Bursa gibi sanayi ve üniversite kenti bir şehirde binlerce genç, mezun olduktan sonra iş bulamadığı için memleketinden kopmayı hayal ediyor. Orhangazi'de ise spor alanı yetersizliği ve sosyal mekân eksikliği, gençleri sahadan değil sokaktan beslenen bir hayata sürüklüyor.
Amatör spor kulüpleri Bursa'nın vitrini değil, vicdanıdır. Ama bu vicdan, tesis yokluğu, ulaşım sıkıntısı ve malzeme desteği yetersizliği yüzünden her sezon biraz daha zayıflıyor. Birçok kulüp ayakta kalabilmek için bağış topluyor, gönüllülerin omuzlarına yüklenmiş bir spor düzeniyle yol almaya çalışıyor.
Büyükşehir ölçeğinde anlatılan projelerle mahalle aralarındaki gerçekler arasındaki uçurum her yıl daha da açılıyor. Vitrin projeleri tanıtılırken, ara sokaklardaki çukurlar, eksik kanalizasyonlar ve yarım kalmış altyapılar Bursa'nın gerçek fotoğrafını veriyor.
Orhangazi'de yıllardır konuşulan terminal meselesi, sanayi bölgelerinin çevresel etkileri, planlaması eksik konut alanları hâlâ dosya halinde duruyor. Konuşuluyor, raporlanıyor ama sahada değişen bir şey olmuyor.
İznik Gölü sadece bir turizm değeri değil, bölgenin yaşam damarı. Ama göl çevresinde yürütülen çalışmalar, korumadan çok seyirci kalma izlenimi veriyor. Göl çekilirken, kentin hafızası da çekiliyor.
Bursa'nın tarım havzaları ile sanayi yatırımları arasındaki denge uzun süredir bozulmuş durumda. Bir yanda ihracat rakamları, diğer yanda üretimden kopan çiftçiler. Bu iki tablo yan yana geldiğinde şehir büyüyor gibi görünse de aslında köklerinden uzaklaşıyor.
Yerel siyaset, bu sorunların her birini biliyor ama çoğu zaman dile getirmekle yetiniyor. Oysa vatandaş artık tespit değil, sonuç görmek istiyor. Hangi mahallede hangi altyapı tamamlandı, hangi çiftçiye hangi destek ulaştı, hangi gençlik merkezi açıldı, hangi spor kulübü gerçekten ayağa kalktı, bunların hepsi somut karşılıklar bekliyor.
2026'ya girerken Bursa için umut, artık yeni proje afişlerinde değil, bitmiş işlerde aranıyor. Orhangazi için umut, bir sonraki sezonda yine aynı su tartışmasını yaşamamakta, zeytin üreticisinin önünü görebilmesinde, gencin spor sahasına ulaşabilmesinde yatıyor.
Bu şehir artık susanları değil, konuşup yaptığını savunabilenleri görmek istiyor. Koltuğun değil, kentin yükünü taşıyanları ayakta alkışlamak istiyor.
Bursa ve Orhangazi'nin kaderi, kimin hangi partiden olduğunda değil, kimin bu kente dair bir cümleyi sahada karşılıkla doldurabildiğinde gizli. Bu yüzden 2026 yılı, ya gerçek bir değişimin başlangıcı olacak ya da kayıp yıllara bir yenisi daha eklenecek. Bu kent, bu belirsizliği hak etmiyor.
Özetle 3. Göz Medya olarak 2025 yılını geride bırakırken, iktidar muhalefet ayrımı yapmadan Bursa'nın tüm milletvekillerine, Bursa'da Sporun patronu konumundaki Amatör Spor Kulüpleri Federasyonu Başkanı Çetin Yıldız'a, Orhangazi'de görev yapan siyasi parti ilçe başkanlarına, belediye meclis üyelerine ve Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı Mustafa Bozbey'e aynı çerçevede sorular yönelttik. Bursa genelinde ve Orhangazi özelinde halkın en çok şikâyet ettiği üç temel sorunun ne olduğu, vatandaşın devletten ve yerel yönetimlerden 2025 yılı boyunca en yoğun beklenti içinde olduğu alanların hangileri olduğu, 2026'ya girerken bu şehir için tek bir umut cümlesi kurulacaksa bunun ne olması gerektiği, bir yıl boyunca Bursa ve Orhangazi adına hangi çalışmaların yapıldığı ve sahada hangi somut projelerin bizzat takip edildiği başlıkları bu çalışmanın omurgasını oluşturdu.
Bu sorularla sadece görüş değil, netlik ve somutluk aradık. Hangi ilçede hangi altyapı tamamlandı, hangi tarım politikası üreticinin elini rahatlattı, hangi gençlik ya da spor yatırımı gerçekten hayata geçti, hangi çevre sorunu için merkezi idare ve yerel yönetimler birlikte adım attı, bunların hepsinin açık şekilde ortaya konmasını istedik. Bursa ve Orhangazi artık genel cümlelerle yönetilecek bir noktada değil; yapılan işlerin adı, tarihi ve sonucu ile konuşulması gereken bir döneme girmiştir.
Bu yazının bütünüyle vermek istediğimiz mesaj şudur. Bursa'nın ve Orhangazi'nin geleceği, kimlerin hangi koltukta oturduğuyla değil, bu sorulara kimlerin samimi ve sahici cevaplar verebildiğiyle şekillenecektir. Cevap verenlerin sözleri kamuoyuyla paylaşılacak, suskun kalanlar ise bu kentin vicdanında kendi yerini alacaktır. Çünkü bu şehir, artık ertelenen değil, çözülen sorunlar görmek istemektedir.