Sözlerin Tükendiği, Sessizliğin Kurumsallaştığı Bir Yılın Anatomisi

02.01.2026 00:00

2025 yılı Orhangazi için sadece sorunların biriktiği değil, aynı zamanda bu sorunlara karşı suskunluğun da sistematik hale geldiği bir yıl olarak geride kaldı. İlçenin sokaklarında biriken öfke, kahvehanelerde yapılan konuşmalar, esnafın her gün biraz daha boşalan dükkânları, gençlerin sahipsiz kalan hayalleri; hepsi ortak bir cümlede buluşuyor: Orhangazi yalnız bırakıldı. Bu yalnızlık, tek bir kurumun ya da tek bir yöneticinin değil, bir bütün olarak siyaset kurumunun ürettiği bir sonuçtur. Belediye suskun, muhalefet etkisiz, Bursa Büyükşehir Belediyesi vaatlerini unutmuş, iktidar ve muhalefet milletvekilleri ise ilçenin yolunu bile bilmez halde.
2025 yılı boyunca Orhangazi'de konuşulan her mesele, dönüp dolaşıp aynı noktaya geldi. Söz var, icraat yok. Proje var, takvim yok. Açıklama var, hesap yok.
Bu yıl Orhangazi Belediyesi, kentin temel sorunları karşısında neredeyse görünmez bir yönetim anlayışı sergiledi. Trafikten altyapıya, spordan çevreye kadar onlarca başlıkta ya hiçbir somut adım atılmadı ya da geçici çözümlerle meselelerin üzeri örtüldü. Belediye meclisi toplantıları, kentin gerçek gündeminin tartışıldığı bir platform olmaktan çıkıp, rutin kararların sessizce geçirildiği, itirazın olmadığı bir formaliteye dönüştü. Muhalefet partilerinin belediye meclis üyeleri ise adeta yok hükmünde kaldı. Ne bir kapsamlı araştırma önergesi, ne halkı bilgilendiren bir rapor, ne de kamuoyunda yankı uyandıracak bir çıkış…
2025 yılı Orhangazi'de muhalefetin de muhalefetsizliğe teslim olduğu yıl oldu; çünkü belediye meclisinde yer alan muhalefet partilerinin temsilcileri, kentin can alıcı sorunları karşısında ne ortak bir duruş sergileyebildi ne de kamuoyunda karşılık bulan güçlü bir siyasi refleks ortaya koyabildi. Trafik, gölün çekilmesi, sanayi baskısı, tarımın çöküşü, spor kulüplerinin ayakta kalma mücadelesi, belediyenin mali yapısına ilişkin belirsizlikler gibi onlarca başlık aylar boyunca konuşulurken, muhalefet cephesinden ne kapsamlı bir araştırma önergesi, ne hesap soran bir rapor, ne de vatandaşın önüne koyulmuş somut bir yol haritası görüldü; belediye meclisi toplantıları, itirazın ve denetimin merkezi olması gerekirken çoğu zaman sessizce izlenen, kararların otomatikleştiği bir onay mekanizmasına dönüştü ve bu tablo, Orhangazi'de muhalefetin yalnızca sayısal olarak değil, işlevsel olarak da etkisizleştiğini, eleştirinin yerini konforlu bir suskunluğun aldığını acı biçimde ortaya koydu.
Bursa Büyükşehir Belediyesi ise Orhangazi'ye verdiği sözleri tek tek unuttu. Yıllardır gündeme getirilen ulaşım projeleri, alternatif yol planları, toplu taşıma entegrasyonu ve göl çevresi düzenlemeleri konusunda 2025 boyunca kayda değer tek bir somut adım atılmadı. Büyükşehir yöneticileri Orhangazi'ye geldiğinde protokol fotoğrafları çekildi, masa başında iyi niyet cümleleri kuruldu ama ilçenin en yakıcı sorunları yine Orhangazi'nin omuzlarına bırakıldı. Bursa merkezine yapılan yatırımların gölgesinde Orhangazi, adeta haritanın kenarına itilmiş bir ilçe gibi muamele gördü.
Bu kayıtsızlığın en ağır bedeli yine günlük hayatta ödendi. Orhangazi'nin yolları, özellikle sanayi trafiğinin yoğunlaştığı bölgelerde artık güvenlik riski oluşturur hale geldi. İlçe merkezinden geçen ağır tonajlı araçlar, dar sokaklar, bakımsız asfaltlar ve çözülemeyen kavşak sorunları, yıl boyunca kazaları da beraberinde getirdi. Buna rağmen ne Büyükşehir'den ne de milletvekillerinden Orhangazi'ye özgü bir ulaşım politikası duymak mümkün oldu. Seçim dönemlerinde ilçenin her mahallesine giren, her köyüne uğrayan iktidar ve muhalefet milletvekilleri, 2025'te Orhangazi'nin hangi yolunun çöktüğünü, hangi mahallenin toz içinde kaldığını, hangi kavşağın ölüm saçtığını bilmeyecek kadar ilçeden uzaklaştılar.
Milletvekillerinin Orhangazi ile ilişkisi 2025 yılında neredeyse tamamen protokol ziyaretlerine ve sosyal medya paylaşımlarına indirgenmiş durumda kaldı. İlçenin gerçek gündemi Ankara'nın kürsülerine taşınmadı. İznik Gölü'nün çekilmesi, sanayi tesislerinin yeraltı sularını kontrolsüz kullanması, çiftçinin artan borç yükü, amatör spor kulüplerinin kapanma noktasına gelmesi gibi başlıklar Meclis'te güçlü biçimde dile getirilmedi. Orhangazi'nin adı, 2025 boyunca TBMM tutanaklarında neredeyse hiç geçmedi.
İznik Gölü ise bu yıl da yalnız bırakıldı. Su seviyesi her ay biraz daha düşerken, göl çevresindeki tarımsal sulama ve sanayi kullanımı konusunda bağlayıcı bir plan ortaya konmadı. Gölün sadece Orhangazi'nin değil, bütün bölgenin ekolojik sigortası olduğu gerçeği, siyasi söylemlerde yer bulsa da icraata dönüşmedi. Bursa Büyükşehir Belediyesi'nin çevre vizyonu, Orhangazi kıyılarına kadar uzanmadı. Belediye, göl kıyısındaki düzensiz yapılaşmaya, atık sorunlarına ve plansız kullanıma karşı etkin bir denetim mekanizması kurmadı.
Tarım cephesinde ise 2025 yılı üreticinin daha da yalnızlaştığı bir dönem oldu. Zeytin üreticisi, üzüm üreticisi, sebze eken çiftçi; hepsi artan maliyetler karşısında destek mekanizmalarının yetersizliğinden şikâyet etti. Marmarabirlik etrafında dönen tartışmalar, üreticiyle kurum arasındaki bağın ne kadar zayıfladığını bir kez daha gözler önüne serdi. Ancak ne Orhangazi Belediyesi ne Bursa Büyükşehir Belediyesi ne de milletvekilleri bu tablo karşısında üreticiyi rahatlatacak, uzun vadeli bir tarım politikası ortaya koydu.
2025 yılı Orhangazi'de eğitim alanında da kronikleşmiş sorunların çözümsüz bırakıldığı bir yıl olarak geride kaldı; ilçede artan öğrenci sayısına rağmen yeni okul yatırımlarının yetersizliği, mevcut binaların bakım ve güçlendirme ihtiyaçlarının ötelenmesi, ikili eğitimin hâlâ tam anlamıyla sona erdirilememesi ve özellikle kırsal mahallelerden merkez okullara ulaşımda yaşanan servis sıkıntıları, velileri ve öğretmenleri yıl boyunca tedirgin etti. Meslek liselerinin fiziki ve teknik altyapısının çağın gerisinde kalması, gençlerin nitelikli eğitim yerine günü kurtaran bir sistemin içine itilmesine yol açarken, rehberlik hizmetlerinin yetersizliği ve sosyal faaliyet alanlarının darlığı öğrencilerin psikososyal gelişimini de olumsuz etkiledi; bütün bu sorunlar defalarca dile getirilmesine rağmen 2025 boyunca Orhangazi'de eğitimi merkeze alan bütüncül bir planlama ortaya konulmadı ve ilçe, çocuklarının geleceğini erteleyen bir anlayışla baş başa bırakıldı.
Gençlik ve spor başlığı ise 2025'in en dramatik alanlarından biri olarak hafızalara kazındı. Amatör spor kulüpleri ayakta kalabilmek için hayırseverlerin, gönüllülerin ve birkaç idealist yöneticinin çabasına mahkûm edildi. Belediye destekleri yetersiz kaldı, tesisler bakımsızlıktan adeta çürümeye terk edildi. Sporun gençleri sokaktan kurtaran bir güç olduğu gerçeği herkes tarafından dile getirildi ama Orhangazi'de bu sözlerin karşılığı sahada görülmedi. 2025, Orhangazi gençliğinin sahipsiz bırakıldığı yıl oldu.
Esnaf ise 2025'i borçla, kira baskısıyla ve düşen alım gücüyle kapattı. İlçede ekonomik çeşitliliği artıracak yeni yatırımlar yapılmadı, yerel ticareti koruyacak politikalar geliştirilmedi. Zincir marketler büyürken mahalle bakkalları bir bir kepenk kapattı. Esnaf odalarının uyarıları, çarşıdaki feryatlar, yine karar vericilerin gündeminde arka sıralarda kaldı.
Bu tabloyu ortaya çıkaran şey sadece ekonomik koşullar değildir. Asıl mesele, Orhangazi'nin sorunlarını sahiplenen bir siyasal iradenin 2025 yılında ortaya çıkmamış olmasıdır. Belediye başkanı kentin mali durumunu şeffaf biçimde ortaya koymadı, belediye meclisindeki muhalefet bu suskunluğu delmedi, Bursa Büyükşehir Belediyesi Orhangazi'yi öncelikli yatırım alanı olarak görmedi, milletvekilleri ilçeyi Ankara'da güçlü biçimde temsil etmedi.
2025 yılı Orhangazi için kayıp bir yıl olarak kayda geçtiyse, bunun sebebi sadece bütçe yetersizliği ya da ekonomik kriz değildir. Bu kaybın temel nedeni, sözlerin unutulması, sorumlulukların ötelenmesi ve sessizliğin siyaset haline gelmiş olmasıdır.
Orhangazi, yeni yıla girerken artık yeni vaatler değil, tutulan sözler görmek istiyor. Yollarının hangi yıl yapılacağını, gölünün nasıl korunacağını, gencinin hangi sahada spor yapacağını, çiftçisinin hangi destekle ayakta kalacağını bilmek istiyor. Bu ilçenin insanları, fotoğraf karelerinde hatırlanmak değil, karar masalarında ciddiye alınmak istiyor.
2025 bitti. Geride kalan şey, bir ilçenin sabrının sınırlarına dayandığını gösteren ağır bir bilanço oldu. Eğer 2026'da da aynı suskunluk, aynı vurdumduymazlık ve aynı sorumsuzluk devam ederse, Orhangazi sadece bir yılını değil, geleceğini de kaybetme riskiyle karşı karşıya kalacaktır. Bu uyarı artık bir köşe yazısının değil, bütün bir kentin ortak çığlığının özetidir. Yüksel Akbayrak